De afgelopen zomer werden we geconfronteerd met extreme warmte en vooral droogte. De nieuws media stond vol met alarm berichten om ons alvast voor te bereiden op de komende rantsoenering van water en natuurlijk de daarbij behorende prijs stijgingen. Water is een belangrijk onderdeel van ons dagelijks leven. We kunnen drie dagen zonder water voordat we als mens het loodje leggen. Als we ons niet meer kunnen wassen keren er allerlei ziektes terug die we hadden verbannen, nog maar te zwijgen over de ondraaglijke natuurlijke geur van mensen en daarnaast hebben bijna alle productie processen water nodig. Gelukkig hebben we heel veel water op de aarde soms meer dan ons lief is. Het grote probleem met water is dat we schoon en drinkbaar water nodig hebben. Het winnen van schoon drinkbaar water in Nederland gebeurd onder andere in de mooie duingebieden die het Nederlandse landschap sieren. Een andere bron is het grootse kunstmatige meer van Nederland het IJsselmeer dit meer is afhankelijk van de rivieren die water naar de Nederlandse delta voeren en regen die doorgaans overvloedig valt. In de droge zomer maanden is deze toevoer minimaal waardoor het pijl van het oppervlakte water drastisch daalt. Het tekort aan drinkbaar water is dus best een maatschappelijk probleem. Ik hoor mensen voorstellen doen om zogenaamd afval water te gebruiken voor de huiselijke taken die niet afhankelijk zijn van schoon drinkbaar water en dit is naar mijn idee zeker de moeite waard om te onderzoeken en een systeem daarvoor te bedenken dat toepasbaar is in de Nederlandse infrastructuur. Ik heb zelf een idee voor een ander probleem dat te maken heeft met schoon water schaarste. Dit idee kwam in me op toen ik in de nieuws media een artikel las over de bouw van een datacenter in de omgeving van Amsterdam. Het ging over de protesten van de lokale bewoners tegen de bouw van dit water slurpende stukje techniek, wat op een bepaalde manier werd beschreven door de nieuws maker als iets waar we echt niet zonder kunnen. Over alternatieven voor datacenters kan ik ook nog wel eens een artikel schrijven op dit stukje digitale informatie voorziening dat in leven wordt gehouden in een datacenter. Het nieuwe datacenter waar het artikel over ging is zeker niet het enige datacenter er zijn ongeveer tussen de twee en drie honderd professionele datacenters in Nederland. Als je een zoek opdracht op het internet uitvoert naar de vraag hoeveel water de datacenters verbruiken krijg je allerlei nuances voor je kiezen over dat het allemaal wel mee valt. In hoeverre dit allemaal klopt kan onderzocht worden. Wat duidelijk wordt is dat datacenters direct en indirect water verbruiken, daarmee bedoelen ze water voor de directe koeling van de apparatuur in de centers en water voor de koeling die nodig is bij het opwekken van de stroom voor de datacenters. Voor beide processen zie ik een oplossing voor het vraagstuk hoe kunnen we zorgen voor meer schoon drinkbaar water. Het is relatief eenvoudiger om een separate water infrastructuur aan te leggen voor de datacenters en de energie centrales. Ik denk dat deze sector het op zich kan nemen om in te zetten op de ontzilting van zeewater en installaties hiervoor te bouwen en te onderhouden. Het schone water dat verbruikt is door de centrales en de datacenters kan in het oppervlakte water geloosd worden waarna dit in de normale cyclus opgenomen wordt. De afvoer van de zout oplossing die ontstaat bij het ontziltingsproces zou in grond kunnen worden opgeslagen door diepwaterinfiltratie, dit is echter in Nederland een probleem vanwege de grondsamenstelling dus zal dat verder onderzocht moet worden. Er lopen al onderzoeken naar een methode om de overgebleven afvalstoffen van zeewaterontzilting in te laten drogen om verder te kunnen verwerken. Dit idee kost natuurlijk een hoop geld en zoals gewoonlijk zitten de beleid makers van Nederland in de kapitalistische hoek en zien alleen euro tekens als motivatie voor hun werk, dus hoop ik dat er steeds meer mensen wakker worden en hun volksvertegenwoordigers zullen aansporen om betere oplossingen te laten onderzoeken.
De digitale hangplek van Marc Oudendag
